زمان در اکنونه، گذشته گذشت:

خیلی از آدما وقتی که به مشکلی بر می خورن تا عمر دارن اون مشکل رو توی ذهنشون نگه می دارن و هی بزرگتر و بزرگتر و بزرگترش می کنن ولی نشستن و در مزار گذشته ها گریه کردن چه سودی داره؟ اینکه شکستی رو بخوای برای خودت هی مکرر به یاد بیاری و روز به روز پر رنگ ترش کنی چه سودی داره؟